Creatief zijn, dat is iets wat door je heen stroomt. In feite zijn we allemaal creatief, want die stroom is er altijd. Maar kun je je er ook mee verbinden? Kun je ernaar luisteren en kun je het voelen?
Zo heb ik aan het begin van de geboorte van mijn moederschap best wel een beetje een identiteitscrisis meegemaakt. Omdat ik niet meer kon schilderen en doen wat ik eerst deed. Wie was ik dan nu? Ben ik nog wel Myrtle als ik niet meer creëer?
Natuurlijk wel! Maar ik heb het kunstenaar-zijn wel eerst moeten loskoppelen van mijn identiteit.
En toen zag ik dat ik een creatieve vrouw ben. Dat is iets wat door me heen stroomt, net als dat er levensenergie door me heen stroomt. En dat heeft het altijd al gedaan.
Maar je verandert als mens ook, dus neemt de energie van tijd tot tijd een andere vorm aan.
Ik realiseerde me dat alleen al een kind ter wereld brengen een grote daad van creatie-kracht is!
Maar de druk van kunstenaar willen zijn en er per se mijn geld mee te verdienen heb ik losgelaten. Ik creëer wanneer dat kan. Van tijd tot tijd blijven die opdrachten wel komen en verdien ik er iets mee. Maar onder druk komt er niets.

Ik heb daar een extra uitdaging bij, omdat ik ook mijn hele leven chronisch vermoeid en hoog gevoelig ben. Als het leven mij soms te veel wordt, dan ervaar ik innerlijk complete chaos. Hoofd- en bijzaak zijn niet meer te onderscheiden en het lijkt wel alsof ik alles voel wat er om me heen gebeurt. Ik heb van jongs af aan moeten leren heel erg goed naar mijn lichaam te luisteren en mezelf te accepteren zoals ik ben: ik pas nu eenmaal niet in het standaard hokje van maatschappelijke verwachtingen en ik mag een eigen weg vinden in wat wel werkt voor mij. Waar liggen mijn grenzen en hoe ben ik overspanning of overprikkeling voor? En met die uitdaging ben ik ook nog eens een alleenstaande moeder die zelf moet rondkomen.

Maar toch houdt dat me niet tegen. Ik barst van de inspiratie. Wat er in mij leeft is zo rijk!
En dat wil ik vertalen naar buiten. Ik wil het laten stromen. Mijn hart stroomt soms over van inspiratie, beelden, kleuren, beweging.
En ook al vinden mijn handen niet altijd die vrijheid om het met verf op doek te krijgen en is mijn hoofd soms niet leeg genoeg om de verf volgen met mijn handen. Het komt er echt wel uit als het eruit moet komen.

Soms verlang ik naar die wereld waar ik onbegrensd kan zijn, waar het beeld zichzelf kan vormen en ik in overgave slechts de energie probeer te vangen van waar ik ben. Maar dan hoor ik opeens mijn zoontje tegen me praten: “mama, je moet wel voor je kind zorgen hoor!”.
Dan realiseer ik me dat ik soms in 2 werelden leef.
Een wereld waarin ik wakker en aanwezig moet zijn, waar ik me aan tijdschema’s moet houden en voor een ander moet zorgen.
En een wereld waarin ik in een onbegrensde en oneindige ruimte ben van wat er gecreëerd kan worden. De wereld van mijn andere hersenhelft. Een wereld waarin ik me kan laten leiden door kleuren en sferen en die mag ontdekken. Een wereld waar ik niet in mijn hoofd zit, maar ik mijn intuïtie laat leiden naar nieuwe plekken en informatie. Een wereld die niet helemaal te verklaren is, maar hij voelt juist.

Vanuit die onbegrensde wereld waar alles kan en waar ik oneindig kan reizen, moet ik dan opeens om 3 uur mijn kind van het schoolplein ophalen. Waar ik weet niet hoeveel tetterende kinderen rondlopen. En dan komt er een vriendje spelen. Dat is soms best wel een groot contrast. Dan beweeg ik naar een wereld waarin ik aanwezig moet zijn met wat er op dat moment is.

Ik voel me gelukkig dat ik al die kans heb om mijn schilderijen te mogen maken.
En ik voel me dankbaar dat de combinatie van kunstenaarschap en moederschap mij flexibel maken. Het is soms net alsof ik portalen creëer om van de ene wereld in de andere te springen. Even de grenzen van tijd kunnen vergeten en dan weer de andere kant van tijd ervaren. Een uur kan opeens een dag voelen. Een dag soms een paar minuten.

Tijd is zo relatief en creativiteit kan zo tijdloos voelen!
En zo is het denk ik ook nog in de wereld van het kind.
Je vind een bepaalde stroom die je interesse vangt en je springt mee in die wereld en kijkt waar die naartoe gaat. Onbevangen laat je je leiden en ontdek je nieuwe dingen, spelenderwijs. Kleuren mengen, vormen maken, je verwonderen over iets wat ontstaat…

Op een nieuwe manier word ik weer kind, maar dan is er als het ware een dimensie bijgekomen: nu ben ik ook moeder. Wel eentje die af en toe een reisje maakt naar een andere wereld.

Ps: op mijn facebook pagina Verbonden Ouderschap kun je nog meer blogs van mij lezen over mijn ervaringen rondom het ouderschap.

3 januari 2019