De verschijning zoals die is

Ons hoofd wil zo graag de dingen herkennen en een vorm of naam kunnen geven. Wanneer de vorm weg zou vallen, wat valt er dan nog over te zeggen?

Zelfs in het meest abstracte zoeken we nog naar herkenning en houvast. We proberen er de meest interessante dingen van te maken. Verhalen te verzinnen. Betekenis geven. Oordelen. Plaatjes plakken. Verklaringen.
Maar wat als er gewoon echt niets is?
Enkel de verschijning zoals die is?

Geen vorm, geen naam, geen identiteit, geen verklaring en geen antwoord?
Wat als we het gewoon zien zoals het is en niet zoeken naar meer? Dat er niets achter het zichtbare is?
Wat als we bij elke vraag geen antwoord bedenken.
Bij elk probleem geen oplossing.
Wat als we het allemaal gewoon laten. Dat we het gewoon niet begrijpen?

De kleur de kleur laten zijn.
Het gevoel gewoon het gevoel.
En de vraag de vraag.
Wat dan?